twitter

image1 image1 image1 image1

Porównywanie metod oznaczania białka w wybranych surowcach i paszach

Joanna Maćkowiak, Krzysztof Koliński

Od kilku lat obserwuje się wzrost wymagań jakościowych dotyczący sposobu określania zawartości białka w różnych materiałach stosowanych w żywieniu zwierząt, jak również coraz powszechniej wybiera się metody proekologiczne, zwiększające bezpieczeństwo pracy. Pozyskanie informacji o dokładnej zawartości białka jest istotne podczas bilansowania mieszanek paszowych oraz jest czynnikiem decydującym o cenie podczas transakcji handlowych. Porównano 3 metody oznaczania białka tj. metodę Kjeldahla, metodę Dumasa oraz technikę NIR. Wyniki pozyskano z badań międzylaboratoryjnych Bipea (Francja). Analizowano dane pochodzące z 30-40 laboratoriów. Materiał badawczy stanowiły: kukurydza – corn, śruta słonecznikowa – sunflower cake, mączka rybna – fish meal, corn gluten feed – gluten kukurydziany,  feed for chicken – pasza dla kur, feed for piglet – pasza dla prosiaków, laying hen feed – pasza dla niosek. W wymienionych materiałach badawczych oznaczono zawartość azotu w przeliczeniu na białko ogólne stosując ten sam współczynnik przeliczeniowy (%N*6,25), poza techniką NIR. Do oznaczeń wykorzystano następującą aparaturę: analizator Vapodest 50 C i Kjeladtherm firmy C. Gerhardt (metoda Kjeldahla), aparat FlashEA firmy ThermoScientific (metoda Dumasa), spektrofotometry Bruker MPA i FossNir - system (technika NIR). Porównywane materiały były bardzo zróżnicowane pod względem zawartości białka ogółem, średnio od 6,9 do 64%. Najniższą zawartością białka charakteryzowało się ziarno kukurydzy, a najwyższą mączka rybna. Wyniki zawartości białka uzyskane metodą Dumasa były porównywalne z tymi otrzymanymi metodą Kjeldahla dla kukurydzy (6,85%; 6,84%), śruty słonecznikowej (27,6%; 27,7%), paszy dla kur (20,7%; 20,9%) i paszy dla niosek (16,7%; 16,9%). Natomiast w przypadku pozostałych materiałów badawczych wyniki uzyskane metodą Dumasa były średnio o 1% wyższe niż te otrzymane metodą Kjeldahla – mączka rybna (63,3%; 64,2%), gluten kukurydziany (19,6%; 20,5%), pasza dla prosiąt (19,8%, 20,7%). Dokonano również porównania techniki NIR względem metody Kjeldahla. Uzyskano porównywalne wyniki dla kukurydzy (6,85%; 7,05%), śruty słonecznikowej (27,6%; 27,8%) oraz dla mączki rybnej (63,3%; 63%). Natomiast dla wszystkich badanych materiałów paszowych uzyskane zawartości białka były niższe, średnio o 1% w porównaniu do wyników z metody Kiejdahla – pasza dla niosek (16,7%; 15,6%), pasza dla kur (20,7%; 19,6%) oraz pasza dla prosiąt (19,8%; 17,5%). Błąd oznaczenia dla metody Kjeldahla wyniósł 0,56%, a dla metody Dumasa i techniki NIR był wyższy, odpowiednio 0,74% i 1,13%. Podsumowując, stwierdzono wysoką zależność między wynikami uzyskanymi metodą Kjeldahla i metodą Dumasa. Tak wysoka korelacja pozwala stwierdzić, że metoda Dumasa może stać się z powodzeniem metodą alternatywną do metody Kiejdahla. Natomiast technika NIR, pomimo większego błędu oznaczania, doskonale nadaje się do materiałów jednorodnych (np. zbóż).