twitter

image1 image1 image1 image1

Pasze genetycznie zmodyfikowane w żywieniu zwierząt – ocena zagrożeń na podstawie wyników badań krajowych

S. Świątkiewicz, J. Koreleski, M. Twardowska, J. Markowski, M. Świątkiewicz, K. Kwiatek*, M. Mazur*, Z. Sieradzki*, Z. Pejsak*, G. Tomczyk*, D. Bednarek, W. Kozaczyński*, M. Reichert*

Instytut Zootechniki – PIB w Krakowie, *Państwowy Instytut Weterynaryjny – PIB w Puławach

Streszczenie.  Uprawa roślin genetycznie zmodyfikowanych (GM) rozwija się dynamicznie, a znacząca ich część jest przeznaczana na paszę dla zwierząt gospodarskich. Na rynku paszowym UE dopuszczone do obrotu są odmiany GM takich roślin jak soja, kukurydza, bawełna i rzepak. Pomimo wykonania licznych badań, które są warunkiem dopuszczenia do obrotu pasz GM, zagadnienie to wciąż wywołuje duże kontrowersje u krajowej opinii publicznej. Obawy dotyczą m.in. ewentualnego wpływu zmodyfikowanego DNA i białka, będącego produktem jego ekspresji, na układ immunologiczny oraz inne tkanki organizmu zwierząt i ludzi. Często podnoszonym argumentem jest brak krajowych doświadczeń nad stosowaniem materiałów paszowych GM w żywieniu zwierząt gospodarskich.

Biorąc pod uwagę powyższe wątpliwości w Instytucie Zootechniki PIB w Krakowie, we współpracy z Państwowym Instytutem Weterynaryjnym w Puławach, podjęto badania, których celem jest ocena ryzyka stosowania materiałów paszowych GM w żywieniu różnych grup zwierząt gospodarskich, tj. drobiu (brojlery, nioski), trzody chlewnej (tuczniki) i bydła (krowy mleczne, opasy). Uzyskane do chwili obecnej wyniki wskazują, że stosowanie poekstrakcyjnej śruty sojowej produkowanej z roślin GM (Roundup Ready) i ziarna kukurydzy GM (MON 810) nie stanowi zagrożenia w żywieniu intensywnie użytkowanych kurcząt rzeźnych, niosek i tuczników. Badane pasze GM charakteryzowały się, w wymienionych grupach zwierząt, równowartością odżywczą w stosunku do ich konwencjonalnych odpowiedników. Nie wykazano negatywnych następstw ich stosowania w odniesieniu do uzyskiwanych wskaźników produkcyjnych, jakości uzyskiwanych produktów i statusu zdrowotnego zwierząt, w tym metabolicznego oraz układu immunologicznego. Nie stwierdzono obecności transgenicznego DNA w narządach wewnętrznych, krwi oraz tkance mięśniowej i jajach, co wskazuje na brak transferu wykrywalnych fragmentów transgenów z przewodu pokarmowego do organizmu badanych zwierząt.